Signum Laudis

Signum Laudis

Signum Laudis (węg.Signum Laudis katonai, niem. Militärverdienstmedaille „Signum Laudis”, pol. Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” – jest to wysokie, kiedyś austriacko-węgierskie, teraz węgierskie odznaczenie wojskowe. Jego nazwa oznacza z łaciny „znak zasługi”. Dnia 12 marca 1890 roku wprowadził go dekretem cesarz Franciszek Józef jako honorowy medal za wybitną wojskową służbę na rzecz monarchii – zarówno podczas wojny, jak i pokoju.

Wygląd Signum Laudis

Projektantem awersu i stempla (matrycy) medalu został profesor Anton Scharff (żyjący w latach 1845-1903). Z kolei rewers zaprojektował Andreas Neudecks (1849-1914). Mogli go otrzymać jedynie oficerowie, gdyż był dowodem cesarskiego uznania. Z początku Signum Laudis był wykonywany jedynie z brązu, dopiero 26 marca 1911 roku został wprowadzony medal srebrny (za „wielokrotne działania godne cesarskiej pochwały”). Z kolei cesarski dekret z dnia 1 kwietnia 1916 roku wprowadził również „Wielki Medal Zasługi Wojskowej” (Große Militärverdientsmedaille), który był złotą wersją Signum Laudis. Wielki medal był nadawany za działania wyjątkowo godne pochwały cesarza. Został on nadany jedynie trzydziestu  oficerom wyższych rang z armii austro-węgierskiej, niemieckiej oraz tureckiej (z tego czterem aż dwukrotnie). Odznaczenie wciąż przechodziło kolejne zmiany. Dnia 13 grudnia 1916 roku zostały wprowadzone dla wszystkich wersji noszone na wstędze Miecze, nadawane za bezpośredni udział w walce i męstwo w obliczu nieprzyjaciela. Kilka miesięcy później, 22 kwietnia 1917 roku został zmieniony portret na awersie, a także krój korony, która stała się koroną podwójną. Odznaczenie to wprowadzono z powrotem po pierwszej wojnie światowej, jednak tym razem jako odznaczenie czysto węgierskie, co nastąpiło dokładnie 14 czerwca 1922 roku. Znajdujący się na awersie medalu portret cesarza Franciszka Józefa zastąpiono dwuramiennym krzyżem świętego Stefana. Ponownie zmieniła się również korona –  z podwójnej korony monarchii austro-węgierskiej stała się koroną świętego Stefana. Ostatnie takie odznaczenie zostało przyznane dnia 14 lutego 1945 roku.

Jak już wcześniej zostało wspomniane medal Signum Laudis jest okrągły, a nad nim znajduje się korona. Na awersie medalu zazwyczaj prezentował portret głowy panującego cesarza – z początku był to profil cesarza Franciszka Józefa, a po kwietniu 1917 roku cesarza Karola. Natomiast rewers przedstawiał  łacińską dewizę „Signum Laudis” (Znak Zasługi) wewnątrz laurowego wieńca. Jeśli chodzi o średnicę medali to wynosiła ona 30 lub 31 mm (od 1917) w przypadku medali brązowych i srebrnych oraz 38 mm – w przypadku wielkiego złotego medalu. Medale zawieszono na trójkątnej wstążce. Jej kolor zależał od sytuacji, w jakiej zostało nadane odznaczenie.

Czerwone wstążki oznaczały medale nadane za zasługi podczas wojny, z kolei wstążki białe z czerwonymi paskami po bokach oraz czerwonymi prążkami poziomymi ozdabiały medale nadane w czasie pokoju. Dodatkowo dekret z 1 kwietnia 1916 wprowadził ponadto metalowe poprzeczki na wstążce, które oznaczały kolejne nadania medalu.Noszony był na lewej piersi.

 

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *